Η όμορφη Θεσσαλονίκη μας, διαπολιτισμικό κέντρο, Κέντρο Ελλήνων Παλλινοστούντων

Ο Σύλλογος Ποντίων Τριανδρίας θα βρίσκεται κοντά μας στο Άγαλμα του Βενιζέλου (περιοχή Αριστοτέλους) για το μεγάλο αφιέρωμα στην παράδοση της Θεσσαλονίκης που αποτελεί μία διαπολιτισμική πόλη φιλοξενίας ΕΛΛΗΝΩΝ Μικρασιατών, Ποντίων, Κωνσταντινουπολιτών. Εάν εκπροσωπείτε κάποιο παραδοσιακό σύλλογο στη Θεσσαλονίκη και επιθυμείτε να συμμετέχετε, μη διστάσετε να μας το πείτε!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Πηγή: http://www.opsne.gr/History.asp

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Οι Έλληνες στον Εύξεινο Πόντο

Αρχαίοι χρόνοι

Η εγκατάσταση των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο είναι ένα φαινόμενο που αρχίζει από τους αρχαίους χρόνους[1]. Οι ελληνικές αποικίες στην Κριμαία και στην ανατολική Μαύρη Θάλασσα ιδρύθηκαν πολύ πριν οι περιοχές αυτές περιέλθουν στη σφαίρα επιρροής των Ρώσων. Η ελληνική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο εδραιώνεται σε δύο βασικά κέντρα, πρωτευόντως στον μικρασιατικό Πόντο και στην κριμαϊκή χερσόνησο. Οι σχέσεις των Ελλήνων με την παρευξείνιο περιοχή ανάγονται στην μυθολογική περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Αποτέλεσμα της σχέσης αυτής των Ελλήνων με το χώρο είναι η επισήμανση από σοβιετικούς ιστορικούς του γεγονότος, ότι οι Έλληνες είναι ένας από τους αρχαιότερους λαούς της περιοχής.[2] Τα πρώτα ελληνικά ευρήματα χρονολογούνται το 10ο π.χ. αιώνα.[3]

Αποικισμός

Η έναρξη συστηματικώτερης εγκατάστασης ταυτίζεται με τον ελληνικό αποικισμό του 8ου π.χ. αιώνα, όταν οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την Ηράκλεια και τη Σινώπη, η οποία με τη σειρά της ίδρυσε την Τραπεζούντα, πρωτεύουσα του μικρασιατικού Πόντου.[4] Ο Ξενοφώντας συναντά το 401 π.χ. στα νότια παράλια του Εύξεινου Πόντου, `... πόλεις ελληνίδας' και αναφέρει την Τραπεζούντα, τα Κοτύωρα, την Κερασούντα, την Αμισό, τη Σινώπη.[5]

Το Βασίλειο του Πόντου

Ο ελληνικός πολιτισμός κυριαρχούσε και χαρακτήριζε το Βασίλειο του Πόντου που δημιούργησε το 363 π.χ. η περσικής καταγωγής δυναστεία των Μιθριδατών.[6]

Ρωμαιοκρατία

Η περίοδος της ρωμαιοκρατίας άρχισε μετά την ήττα του Βασιλείου του Πόντου και το θάνατο του Μιθριδάτη του ΣΤ’ του Ευπάτορα. Την περίοδο αυτή επικρατεί και η νέα θρησκεία του χριστιανισμού. Τότε συνέβη και απώλεια του εθνωνύμιου "Ελλην"[7] και η παράλληλη επικράτηση του ονόματος "Ρωμαίος", το οποίο επιβιώνει μέχρι σήμερα στους παρευξείνιους ελληνικούς πληθυσμούς.

Αυτοκρατορία Τραπεζούντας

Με την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204 μ.χ. ιδρύθηκε η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Το ελληνικό αυτό βασίλειο διατηρήθηκε για 257 χρόνια. Επτά χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν και την Τραπεζούντα[8]. Στο βορρά της Μαύρης Θάλασσας, η Κριμαία παρέμεινε ελληνική περιοχή μέχρι την έλευση των Τατάρων το 13ο αιώνα.[9]

Οθωμανική περίοδος

Μετά την Άλωση

Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διακριθεί σε τρεις περιόδους. Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου. Το διάστημα αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως περίοδος στερέωσης της πλήρους κυριαρχίας στην περιοχή.

Μέχρι τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή

Η δεύτερη περίοδος της οθωμανικής εποχής, αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου, δηλαδή με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την εγκαθίδρυση του φεουδαρχικού συστήματος και την θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.[10]

Η τελευταία οθωμανική περίοδος

Η τελευταία περίοδος που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή. Χαρακτηρίζεται από την συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανών τους φιλελεύθερους νόμους. Η δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.[11]